Rozdział 5 Ładne widoki umilają drogę – Bo wiesz, nie wpisujesz się w stereotyp… i nie to, że ja w stereotypy wierzę, zupełnie nie to… – zawiesiłam głos i widziałam, że on czeka, aż zapytam. – Piotrek, muszę cię o coś spytać – wydusiłam z trudem. – To wal, a nie się jąkasz. – Taki […]
Rozdział 4 MAŁA ŚMIERĆ Postanowiłam zmierzyć się z ignorowaną przez ostatnie dni rzeczywistością. Czekały na mnie milion nieodczytanych SMS-ów i prywatna skrzynka pocztowa, do której nie zaglądałam od prawie dwóch tygodni. Zaczęłam odpowiadać na wiadomości według hierarchii ważności; pierwszy w kolejce stał Anatolij, który napisał mi, że właściciele zgodzili się sprzedać wzgórze za zaproponowany przeze
Przypływy i odpływy 2 Read More »
Rozdział 3 Nie śpi dobrze ten, co jutra się boi – Czyli co? Dalej siedzisz w tym hotelu i czekasz, aż łaskawie da odpowiedź? – spytała Klara, pogubiwszy się już całkiem w chaotycznie przedstawionej przeze mnie historii. – Odpowiedź dał, teraz czekam, aż łaskawie się wyprowadzi. Podobno w niedzielę dom ma być już pusty. –
Przypływy i odpływy 2 Read More »
Rozdział 2 – Nie taki diabeł straszny Klara urodziła się trzydzieści lat temu we Wrocławiu. Jej matka, kiedy zaszła w ciążę z jednym z choreografów Teatru Polskiego, od razu stwierdziła, że jego rola w życiu dziecka ograniczy się wyłącznie do poczęcia; uważała, że figura ojca jest mocno przereklamowana i matka to wszystko, czego mały człowiek
Przypływy i odpływy 2 Read More »
„Jedyną rzeczą, której musimy się lękać, jest sam strach”. – Napoleon Hill Rozdział 1 Gdy się boisz Strach. Pierwsze wspomnienie o nim mam z mieszkania na Królewskiej. Dopadał mnie tam zawsze, gdy w nocy zamykali drzwi do mojego pokoju. Bałam się ciemności jak cholera, strach przed nią sprawiał, że czasem nie zasypiałam, dopóki za oknem
Przypływy i Odpływy 2 Read More »
Nowy rok zaczął się oczekiwaniem narodzin naszej córeczki, której wcale się do przyjścia na świat nie spieszyło. Wiedziała, co robi, bo za oknem świszczał lodowaty wiatr, niebo usłane było szaroburymi chmurami, a zewsząd nadlatywały stada wron, które tylko dopełniały ten ponury obraz.Nie chciała, ale był już czas. Po dwóch indukcjach i godzinach zmagań, wykonałyśmy nasze
Chciałbym zacząć od tego, że wszyscy mamy ograniczone zasoby. Głównie mam na myśli te energetyczne i czasowe. Codziennie ich ubywa i w którymś momencie przychodzi pora, żeby usiąść z tym, co zostało i mądrze to rozdystrybuować. Nie mam sympatii do wszelakich skrajności, ale przyznać się muszę, że od jakiegoś czasu – i to wręcz obsesyjnie
No Bullshit Policy Read More »
Znów oddycham sztucznym powietrzem, myślałam za każdym razem, gdy spod palmy trafiałam z powrotem do Tetrisa z betonu, gdzie bloki tak były ciasno poustawiane, że ledwo człowiek znajdował jakiś tlen. Tlen sztuczny. I obrastałam w chińskie śmieci, choć przecież tyle razy sobie już obiecywałam, ze więcej nie obrosnę. I moja złota skóra, przykryta warstwą poliestru,
Znów oddycham sztucznym powietrzem Read More »
ADHD. Chaos. Rozproszenie. Burdel poznawczy. Obudziłam się z ADHD. Za mało dopaminy. Niby nic dziwnego, bo przecież budzę się tak od zawsze i od trzydziestu lat wiem, jak to się nazywa, ale dziś jakoś wstałam w złym stanie. Czy oto nadszedł ten dzień, w którym powinnam zacząć przyjmować te cholerne stymulanty, na które od roku
ADHD. Chaos. Rozproszenie. Burdel poznawczy. Read More »
Patrzę w lustro i widzę, jak ostre światło żarówki odbija się srebrzyście od kolejnego siwego włosa, i pewnie nawet uznałabym, że jest ładny, ale przez tę całą alegorię starości mu nadaną, zwyczajnie nie umiem. No nie. Łapię więc za pęsetę i wyrwam nieproszonego gościa. Wiem jednak, że to rozwiązanie tymczasowe i niebawem znów się tu
